15-californication

Ese Chinaski de seu

15-californication

Imaxe: Jacobo Fernandez Serrano

O Hank Moody de ‘Californication’ ben podería ser un resumo hiperbólico da xeración Beat, un Sal Paradise envolto no cinismo de Holden Caulfield. David Duchovny deulle vida nunha serie que se mantivo sete anos en antena e que deixa, para a memoria, un deses perdedores de barra e bar que converten esta vida en arte.

Hank é un tipo perdido que non

ten onde ir, e por iso mesmo, remata

en lugares interesantes

DAVID DUCHOVNY

Cando soña, Hank Moody faino con Deus cravado na cruz e unha fermosa monxa coidando dos bancos da igrexa.

—Chámome Hank Moody e teño unha crise de fe. Non son quen de escribir unha maldita oración nin un predicado.

—Normalmente suxeriríalle uns cantos painosos e un par de avemarías, pero non creo que iso lle vaia. Que tal unha mamada?

—Xesús da miña alma, Hank irá ó inferno.

Moody é o resumo hiperbólico da Xeración Beat, un Sal Paradise envolto no cinismo de Holden Caulfield. Un deses tipos que os aspirantes a escritores soñamos ser: un antiheroe mullereiro, camorrista e sórdido. Un deses tipos que escriben novelas xeniais entre vasos de Jack Daniel’s, porros de marihuana e sabas revoltas. Hai quen xa lle chama a iso facer un Hank Moody, bohemia da vella escola para o século XXI. Despois de todo, Moody é fillo do seu tempo. Un tempo de Twitter e porno de furgoneta no que as mulleres mollan as bragas na procura deses perdedores de barra de bar que converten a vida en arte. É outra forma de transcender esta das musas. Karen é a Penélope deste Ulises de media noite. Unha beleza fría que atrapa a Moody nunha relación que languidece a cada minuto de convivencia, pero que rexorde en erupcións volcánicas por cada noite na que os seus corpos se botan de menos.

Foi unha tormenta perfecta. Ela dicía unha cousa. Eu dicía outra. A seguinte cousa que souben é que quería pasar o resto da miña vida no medio daquela conversa. Infielmente teu, Hank Moody

O que pasa é que na súa deriva creativa Moody vólvese un coleccionista de bragas baixas. Un artista malfadado, de verbas ácidas e ocorrentes, barba de catro días e chupa de coiro desgastada polas noites de mala vida capaz de levar á cama —ou ao escritorio da biblioteca, ao parque ou ao asento de atrás dun Porsche chosco— a directora da universidade, a profesora adxunta e mais a alumna que paga o curso de literatura traballando de stripper polas noites. Quen non fantasiou con iso cada noite de trago longo? A Moody iso de conquistar mulleres sáelle case sen querer, como unha condena do destino. Se unha muller ten a amabilidade de bicarte, joder, ti devólveslle o bico, porque quen sabe onde ese bico poder levarte?

Esa é en realidade a historia que nos conta Californication, a dun tipo perdido, como tantos de nós, que ten que madurar para coidar de si mesmo e dunha filla adolescente que ameaza con volverse unha versión feminina e excéntrica de seu pai. Unha viaxe alegórica para unha xeración criada nas ensoñacións. Nesa fantasía orxiástica que Moody nos propón ímonos fartar de mulleres: louras, morenas, roibas, chinesas, negras, peitugonas, con piercings nas mamilas, sen eles, strippers, prostitutas, bolseiras, algunha un pouco desequilibrada e outras perfectas para se namorar, de non existir a nosa Karen. Cómpre non perderse nese truco de alquimista. A de Moody, coma a de todos os heroes tráxicos, é unha historia de soidades, medos e un chisco de amor. Un amor imposible e eterno, deses que se matan nunca morren, que diría Sabina.

Coido que a historia de Moody está contada nunha canción de Sabina. Certo que na televisión sonche máis do You Can’t Always Get What You Want e outros himnos rockeiros dos Doors, Neil Young ou Black Sabbath —un xogo de referencias que lle dá título a moitos dos capítulos—, pero a min os desvaríos de Hank coas mulleres de vida alegre tráenme inevitablemente á cabeza esas haxiografías sabineras das María Magdalena de presebes de neón. Estou seguro de que de ter nacido deste lado do Atlántico Moody cantaría iso de anda, deja que te desabroche un botón, que se come con piel la manzana prohibida, y tal vez no tengamos más noches. Y tal vez no seas tú la mujer de mi vida.

[…]

Artigo completo no número #15 de Luzes